|
|
|
| |
| |
| Inleiding en aanleiding |
| |
Jaarlijks horen zo'n tachtigduizend mensen dat zij ongeneeslijk
ziek zijn. Vanaf dat moment spelen zowel hoop als wanhoop een rol.
De patiënt en zijn naasten bewegen zich tussen deze twee polen, soms
rustig, soms worden ze ertussen heen-en-weer geslingerd. Vaak wordt het
belang van 'hoop' benadrukt, 'hoop verloren, al verloren’ en ‘hoop doet
leven’.
Toch is het voor het evenwicht erg belangrijk om ook ruimte te maken voor de
onvermijdelijke wanhoop. Die dwingt zich toch wel op, al is het maar 's nachts
als de gedachten minder strak onder controle worden gehouden.
Naast de emotionele aspecten zijn er zingevingsvragen en speelt onzekerheid een
rol: wat hangt mij boven het hoofd, wat gaat er gebeuren, wat moet ik allemaal
doen?
Ongeneeslijk zieken hebben behoefte aan informatie waarmee zij
de regie over hun laatste levensfase kunnen houden. Hoe kan ik meedenken, meepraten
en vooral meebeslissen over eventuele behandelingen, welke afspraken zijn te
maken over de bestrijding van pijn, misselijkheid en angst, hoe geef ik boosheid,
verdriet en wanhoop een plaats, zijn er nog waardevolle momenten, hoe vertel
ik het mijn kinderen, waar wil ik sterven en wat betekent dat voor mijn naasten....
en zo meer. |
| |
De Stichting "Second Chance Foundation" heeft daarom een project opgezet om mensen met een ongeneeslijke ziekte te informeren - of zo u wilt: voor te lichten - over wat er in de laatste levensfase zoal op hen af kan komen, welke besluiten wellicht moeten worden genomen en welke keuzen er te maken zijn.
Vanuit de gedachte dat audiovisuele informatie voor veel mensen makkelijker
is op te nemen dan schriftelijke, worden er 'mini documentaires' gemaakt
waarin de dilemma's en keuzen worden uitgewerkt. Niemand kan de dilemma's
beter presenteren dan zij die daarmee te maken hebben; mensen in hun
laatste levensfase. De antwoorden zullen voor een groot deel ook door
hen worden gegeven. Alleen als dat strikt noodzakelijk is, zal een
professional aanvullende informatie of inzichten geven.
|
| |
| De gedachte achter dit project is dat als mensen van lotgenoten horen hoe die bepaalde beslissingen hebben genomen, hen dat helpt bij het maken van hún gefundeerde keuzen in de laatste levensfase. Het biedt ook mogelijkheden om voorbereid en met concrete vragen bij hulpverleners aan te kloppen. Als patiënten en hun naasten over goede informatie beschikken, weten waar ze moeten zijn om bepaalde zaken te regelen en vragen beantwoord te krijgen, schept dat rust en kan de kwaliteit van het resterende leven aandacht krijgen. Als er geen “dagen aan het leven” kunnen worden toegevoegd, dan kan er wél “leven aan de dagen” worden toegevoegd. |
| |
|
